Feeds:
Posty
Komentarze

Posts Tagged ‘La fida ninfa’


W czasie nocnego szwendania po sieci trafiłem na relację z koncertu otwierającego tegoroczną „Opera rara” – Veni, vidi Vivaldi czyli La Fida Ninfa w Krakowie..
Autorka nie szczędzi pochwał wykonawcom czwartkowego przedsięwzięcia.

Jean-Christophe Spinosi ujął mnie swoim buzującym entuzjazmem. Jego mina i całe ciało mówiły donośnie: „Rany, ludzie, patrzcie i dziwcie się, jakie to piękne!” Chwilami miało się wrażenie, że z trudem powstrzymuje się, by nie wyskoczyć z butów, a mikrofon, który za nim stał, też nie wydawał się być bezpieczny.
Świetnie prowadził wokalistów – wychodził do nich, dosłownie i w przenośni, wsłuchiwał się w niuanse, symultanicznie tłumaczył rękami orkiestrze, co wysłyszał. Takie przykładanie ucha do duszy postaci. Śpiewacy chętnie się w to bawili, odsłaniając głosami coraz to nowe meandry charakterów. Dzięki temu zrobił się z tego film bardzo kolorowy, nie czarno-biały. Zresztą kiedy miny dyrygenta mówią: „Ale świetnie śpiewasz / wiem, że zaraz mnie zachwycisz / ale ci wyszła fraza / co za barwa / chyba cię ozłocę”, to jak zapał śpiewaka może nie urosnąć?

Kontratenor David DQ Lee, Koreańczyk, pokazał przepiękny dźwięczny głos, zachwycający w momentach lirycznych, ale i z potencjałem dramatycznym. Niezwykły kunszt śpiewania długich dźwięków – chciałoby się, by trwały i trwały, takich nigdy dosyć. Z CV wynika, że to śpiewak bardzo wszechstronny. Z jednej strony kusi mnie, by napisać, że rodzaj obecności na scenie wskazuje na duży talent komiczny, z drugiej trudno zignorować przekonujący liryzm i momenty bardzo eteryczne. Jednoznacznie za to mogę napisać o jego radości śpiewu, na którą bardzo przyjemnie było patrzeć.

Chciałbym umieć pisać z takim entuzjastycznym zachwytem o tym, co mi się podoba.

Read Full Post »

To już dziś.

W rocznicę urodzin Antonia Vivaldiego w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie pierwsza tegoroczna odsłona cyklu Opera Rara – „La fida ninfa” w wersji koncertowej. Punktualnie o godzinie 20 rozpocznie się transmisja koncertu w Programie 2 Polskiego Radia. W przerwie Jacek Hawryluk (albo Klaudia Baranowska – źródła nie są co do tego zgodne) porozmawia z Jean-Christophem Spinosim.

Czyli za niespełna dwie godzin przekonamy się, czy David DQ Lee to równie dobry Osmino, jak Filip. Albo raczej, czy mimo tego zastępstwa, dzisiejszy operowy wieczór będzie można zaliczyć do przyjemnych i udanych.

Read Full Post »

Dwutygodnik
Nr 21

Styczeń 2010

W 21. numerze internetowego Dwutygodnika Dariusz Czaja zestawia listę płytowych cymesów i pawi minionego roku. Paw jest jeden (H. Purcell, „King Arthur”. Le Concert Spirituel, dyr. Hervé Niquet, reż C.&B. Benizio  Glossa 2009), natomiast lista cymesów obszerniejsza:
Recital wokalny – Haendel, „Opera arias”. S. Piau, S. Mingardo, Concerto Italiano, R. Alessandrini (dyr.), Naive 2009
Recital instrumentalny –  Bach, Biber, Pisendel, Westhoff, „L’art du violon seul dans L’Allemagne baroque”. Mira Glodeanu, Ambronay 2009
Opera (DVD) –  C. Monteverdi, „L’incoronazione di Poppea”. D. de Niese, A. Coote, I. Davies i in., Orchestra of the Age of the Enlightment, E. Haim (dyr.), R. Carsen (reż.), Decca 2009
Odkrycie –  J. R. Samaniego, „La vida es sueño…”. Los Musicos de Su Alteza, L. A. Gonzales (dyr.), Alpha 2009
Reedycja – J. B. Lully, „Atys” (opera en 5 actes). G. de Mey, G. Laurens, A. Mellon, Choeur et Orchestre Les Arts Florrisant, W. Christie (dyr.), Harmonia Mundi 2009
Cymes roku – G. F. Handel, „Partenope”. I. Dam-Jensen, A. Scholl, Ch. Dumeaux, T. Semmingsen, Concerto Copenhagen, L. U. Mortensen (dyr.), F. Negrin (reż.), Decca 2009
No i wreszcie w kategorii Opera (na cd):

A. Vivaldi, „La fida ninfa” (RV 714). S. Piau, V. Cangemi, M.-N. Lemieux, L. Regazzo, Ph. Jaroussky, T. Lehtipuu, S. Mingardo, Ch. Senn, Ensemble Matheus, J-.C. Spinosi (dyr.), Naive 2009
Wiem, wiem, było tego roku operowych Haendlów wielu (choćby świetny „Faramondo” z Jaroussky’m i I Barrochisti Diego Fasolisa), ale gdy idzie o kategorię „opera roku”, serce pozostało przy Vivaldim, a i rozum nie dał się długo prosić. Co do obsady innych kategorii można by od biedy dyskutować, ale w tym wypadku moja nominacja – jak matka – jest tylko jedna: „La fida ninfa” w interpretacji Ensemble Matheus. To kolejne już fenomenalne nagranie opery Vivaldiego (po „Griseldzie”, „Orlando furioso”, „La verità in cimento”), które wyszło spod frenetycznej ręki Spinosiego. Tym razem – w dodatku – nagrane z gwiazdozbiorem wokalnym świecącym tylko jasno. I jeszcze jaśniej. Dość wymienić: Sandrine Piau, Veronica Cangemi, Sara Mingardo, Philippe Jarousssky. Jakieś pytania z sali?
Zgodnie ze sprawdzoną logiką hitchcockowskich thrillerów, w początkowej symfonii jest trzęsienie ziemi, a później już tylko napięcie rośnie. Ekipa Spinosiego gra, jak to ma w zwyczaju: drapieżnie, energetycznie, z wciąż zmieniającą się dynamiką, to znowu tylko lekko zawieszając dźwięki w powietrzu. Co przy tym godne podkreślenia: kapela nie jest tu bezbarwnym tłem dla solistów, ale ich równorzędnym partnerem. A wokaliści? Z braku miejsca, zostańmy tylko przy kobietach: aria „Dolce fiamma, del mio petto”, zaśpiewana przez Cangemi (Morasto) z nadzwyczajną czułością i muzykalnością; koloraturowa „Alma oppressa da sorte crudele”, którą Piau (Licori) śpiewa oszałamiająco, a przy tym z precyzją i punktualnością szwajcarskiego chronometru; piękna „Aure lievi, che spirale”, wykonana nieskazitelnym kontraltem przez Lemieux (Elpina). A jesteśmy dopiero w pierwszym akcie… Zjawiskowy Vivaldi, powalające wykonanie.

Dariusz Czaja: Muzyczny (ba)rok 2009. Płytowe cymesy i pawie. Dwutygodnik 2010 nr 21

Read Full Post »


„Rinaldo” odsłuchany – z wrażeniami poczekam na pierwsze głosy poważnej krytyki.
Tak na gorąco mogę jedynie powiedzieć, że Christophe Dumaux okazał się silnym kontratenorem o przyjemnym głosie. Jak dla mnie to bardzo miła odmiana po miauczącym Goffredo w interpretacji Dominique’a Visse.
Robert Piaskowski mówiąc o tegorocznych sukcesach cyklu Opera Rara, przy wymienianiu obsady „Herkulesa nad Termodontem” zaczął od Filipa. Mały drobiazg, a cieszy.
Sprawa druga – na marzec, w ramach Opera Rara 2010 zapowiadana jest (jako pewniak) koncertowa wersje „La fida ninfa” Vivaldiego i Jean-Christophe Spinosi z Ensemble Matheus. Czyżby Jaroussky miał zawitać do Krakowa nie tylko w kwietniu?

Read Full Post »

Vivaldi
La fida ninfa
 

La fida ninfa (1) 

Antonio Vivaldi (1678-1741)
opere teatrali vol. 11
La fida ninfa
RV 714
Dramma per musica in tre atti
Libretto di Francesco Scipione Maffei
Teatro della Accademia Filharmonica, Verona 1732
Fondo Giordano 39 bis della Biblioteca Nazionale Universitaria di Torino
Edizione Buissoniére
 

Sandrine Piau soprano LICORI
Verónica Cangemi soprano MORASTO
Marie-Nicole Lemieux contralto ELPINA
Lorenzo Regazzo basso ORALTO
Philippe Jaroussky contro-tenore OSMINO
Topi Lehtipuu tenore NARETE
Sara Mingardo contralto GIUNONE
Christian Senn basso-baritono EOLO 

Ensemble Matheus
Jean-Christophe Spinosi direttore 

La versione alternative della sinfonia de L’Olimpiade, opera conterporanea alla Fida ninfa, é stata scelta per colmare la lacuna del manoscritto torinese. 

Tesori del Piemonte vol. 39 

La fida ninfa (2) 

La Fida ninfa RV 714
CD 1
Atto primo

8. Scena 3 [Elpina, Osmino] recitativo 1’44
9. Scena 3 [Elpina, Osmino] duetto Dimmi pastore – Ninfa ti spiega 2’41
16. Scena 8 [Osmino, Licori] recitativo 1’01
17. Scena 9 [Elpina, Osmino, Licori] recitativo 2’36
CD 2
Atto secondo

3. Scena 2 [Elpina, Osmino] recitativo 0’45
5. Scena 2 [Elpina, Osmino] recitativo 2’39
6. Scena 2 [Osmino] aria Ah, che non posso, no 6’07
9. Scena 4 [Licori, Osmino] recitativo 2’12
11. Scena 5 [Osmino] recitativo 0’30
16. Scena 9 [Morasto, Osmino] recitativo 1’14
17. Scena 9 [Osmino] aria Qual serpe tuosa 3’39
22. Scena 12 [Osmino, Licori, Elpina, Morasto] recitativo 1’30
22. Scena 12 [Osmino, Licori, Elpina, Morasto] quatuor Cosi, su gl’occhi miei? 2’52
CD 3
Atto terzo
12. Scena 7 [Osmino, Narete] recitativo 0’40
13. Scena 7 [Osmino, Narete] duetto Pan, ch’ognum venera 1’36
17. Scena 10 [Licori, Osmino, Morasto, Elpina, Narete] recitativo 0’47
19. Scena 11 [Licori, Osmino, Morasto, Elpina, Narete] recitativo 1’20
23. Scena 11 [Licori, Morasto, Narete, Osmino, Elpina] recitativo 3’26
25. Scena 11 [Morasto, Osmino, Elpina, Licori, Narete] recitativo 2’10
26. Scena 11 [Elpina, Licori, Osmino, Morasto, Narete] recitativo 0’57 

La fida ninfa (3) 

Total timing: CD 1: 1:00, CD2: 1:07, CD3: 1:05 

Recording producer and editing: Laure Casenave-Péré
Sound engineer: Thomas Dapello
Recorded in April and may at the Église Notre-Dame du Liban, Paris (France)
Cover photo: Denis Rouvre
(P) & (C) 2008 Naive
OP 30410
Vivaldi Edition
Instituto Per i Beni Musicali in Piemont 

[3 CD + booklet, 113 s. ; całość w pudełku] 

La fida ninfa (4) 

Album w katalogu


Nagrody i wyróżnienia:  

  • Diapason d’Or de l’Année 2009 (Opera Roku)

Varia 

  • Premiera polska:
    festiwal Opera Rara, 4 marca 2010 r
    (wersja koncertowa)
    Teatr im. Juliusza Słowackiego w Krakowie
    Ensemble Matheus
    Jean-Christophe Spinosi dyrygent
    Elpina/Giunone: Jennifer Holloway,
    Narete: Tilman Lichdi,
    Oralto/Eolo: Christian Senn,
    Osmino: David DQ Lee,
    Morasto: Maria Grazia Schiavo,
    Licori: Roberta Invernizzi.

  


 

La fida ninfa (5)

Read Full Post »